Nasze e-Książki
Blog > Komentarze do wpisu
KLASYFIKACJA DEPRESJI

 DEPRESJA ENDOGENNA

Są to stany depresyjne występujące w przebiegu chorób takich jak choroby afektywne (jednobiegunowa i dwubiegunowa, nazywana dawniej psychozą maniakalno-depresyjną lub cyklofrenią) i zaburzenia schizoafektywne (psychoza schizoafektywna). Przyczyny tej grupy chorób nie są dostatecznie poznane (wiązane są hipotetycznie z "podłożem endogennym"). Objawy podstawowe:

Obniżenie nastroju - odczuwane przez chorych jako stan smutku, przygnębienia, niemożności przeżywania radości, szczęścia, satysfakcji; niekiedy jest to stan zobojętnienia, z niezdolnością przeżywania zarówno radości, jak i smutku.
Obniżenie napędu psychoruchowego, zahamowanie - przejawia się spowolnieniem tempa myślenia, osłabieniem pamięci, poczuciem niesprawności intelektu, spowolnieniem ruchów, niekiedy całkowitym zahamowaniem ruchowym (osłupieniem). U części chorych pojawia się niepokój ruchowy lub podniecenie ruchowe. Stan taki łączy się z dużym nasileniem lęku. U niektórych zahamowanie ruchowe i niepokój ruchowy mogą występować naprzemiennie.
Zaburzenia rytmu okołodobowego i objawy somatyczne - zaburzeniu ulegają przede wszystkim sen i czuwanie. Następuje wyraźne skrócenie snu nocnego i jego spłycenie (wielokrotne budzenie się w nocy i wczesne budzenie się rano) lub zwiększona potrzeba snu w okresie dnia przy braku wyraźniejszych zaburzeń snu nocnego.
Charakterystyczne wahania samopoczucia chorych w ciągu dnia - najgorzej czują się we wczesnych godzinach porannych, natomiast po południu, a zwłaszcza wieczorem samopoczucie wyraźnie poprawia się.
Przejawem zmian hormonalnych są m. in. zaburzenia cyklu miesięcznego u kobiet (do zaniku krwawień włącznie). Bóle głowy umiejscowione w okolicy karku, potylicy lub bóle opasujące głowę (kask). Występują także zaparcia, wysychanie błon śluzowych jamy ustnej, utrata apetytu, chudnięcie.
Lęk - wykazuje on falujące nasilenie, może osiągać znaczne nasilenie i ujawniać się w sferze ruchowej (podniecenie). Lokalizowany jest często przez chorych w okolicy przedsercowej lub w nadbrzuszu (lęk przedsercowy).
Objawy wtórne depresji:
Depresyjne zaburzenia myślenia. Depresyjna, negatywna ocena siebie, swojego postępowania, zdrowia, pesymistyczna ocena teraźniejszości i przyszłości, perspektyw życiowych ("światopogląd depresyjny"). Jeśli treść ocen depresyjnych odbiega w sposób rażący od realiów, mówimy o urojeniach (np. katastroficznych, nihilistycznych, hipochondrycznych, urojeniach grzeszności, winy, kary).
-zniechęcenie do życia, myśli i tendencje samobójcze
-zaburzenia aktywności złożonej
-zmniejszenie liczby i zakresu zainteresowań
-obniżenie zdolności do pracy
-osłabienie kontaktów z otoczeniem, izolowanie się
Część chorych nie jest w stanie podołać obowiązkom domowym a nawet zapewnić własnych podstawowych potrzeb życiowych. W skrajnych sytuacjach stan taki może stanowić zagrożenie dla życia.
DEPRESJE ATYPOWE (poronne, maskowane, subdepresje)

W stanach tych poszczególne objawy i cechy depresji wykazują małe nasilenie, niektóre nie występują. Miejsce depresji zajmują inne objawy lub jedna grupa objawów określana jako "ekwiwalent depresji" lub "depresja maskowana". Objawy są często jedynymi dolegliwościami jakie zgłasza chory. Depresja bywa najczęściej maskowana przez:

- bezsenność
- nadmierna senność
- bóle (głównie głowy, neuralgia nerwu trójdzielnego)
- zaburzenia lękowe (lęk przewlekły, napadowy)
- natręctwa
- jadłowstręt
- okresowe nadużywanie alkoholu, leków
- zespół dławicy piersiowej
- zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, stany spastyczne dróg żółciowych - zespół "niespokojnych nóg"
- świąd skóry

DEPRESJE PSYCHOGENNE

Są to stany depresyjne powstające w odpowiedzi na różnorodne niekorzystne sytuacje psychologiczne natury wewnętrznej (konflikty psychiczne), jak też zewnętrznej (pochodzenia środowiskowego). Możemy je podzielić na:

- depresje reaktywne (wśród nich depresje w reakcji żałoby)
- depresje w przebiegu zaburzeń nerwicowych
- depresje w przebiegu reakcji adaptacyjnych
Depresja reaktywna
Jest najbardziej reprezentatywną postacią depresji psychogennych. Powstaje w wyniku urazu psychicznego bezpośrednio poprzedzającego pojawienie się objawów depresji. Wspomniany uraz psychiczny to najczęściej "utrata" lub "strata" istotnych dla danej osoby wartości duchowych lub materialnych. Strata może dotyczyć zarówno wartości posiadanych, jak też potencjalnych, możliwych do osiągnięcia, np.:
-Pozbawienie wolności lub jej zagrożenie.
-Utrata najbliższych, zwłaszcza ich śmierć. Dotyczy to przede wszystkim współmałżonka, rodziców, dzieci, rodzeństwa. Również odejście osoby bliskiej (rozwód, emigracja) może spowodować reakcje depresyjną.
-Straty materialne, zwłaszcza pojawiające się nagle (klęska żywiołowa, kradzież, bankructwo).
-Zawód emocjonalny związany z utratą pozycji zawodowej, społecznej (degradacja, przejście na rentę, emeryturę), a także zawód miłosny (choć nie tak często jak się powszechnie wydaje).
Depresja w reakcji żałoby
Depresje w reakcji żałoby są szczególną formą depresji reaktywnych. Śmierć osoby bliskiej to szczególna utrata, której nie można nigdy odzyskać. W przebiegu tej reakcji można wyróżnić kilka faz: stan odrętwienia, zobojętnienia uczuciowego, niedopuszczania do świadomości, że najbliższa osoba odeszła na zawsze. Występowanie u części osób żalu, rozpaczy, płaczu, u części jednocześnie złości i gniewu, typowa reakcja depresyjna z przeżywaniem smutku, lęku, skupieniem wszelkich przeżyć wokół osoby zmarłej, zaburzeniami snu. Często stwierdza się zaburzenia aktywności złożonej. Jeśli taka reakcja trwa długo (miesiące, lata) wymaga bezwzględnie interwencji lekarskiej. W tym okresie często stwierdza się wyraźne pogorszenie stanu somatycznego.
Depresja w przebiegu reakcji adaptacyjnej
Pojawia się na skutek istnienia przewlekłego urazu psychicznego, którym najczęściej bywa:
- przewlekły stres związany z pracą zawodową (konflikty, nadmierne obciążenie pracą, duża odpowiedzialność)
- przewlekłe konflikty w życiu rodzinnym
- utrzymująca się trudna sytuacja materialna
- izolacja, wyobcowanie w grupie społecznej
Depresja nerwicowa
Mianem tym określa się przewlekające się i niezbyt nasilone stany depresyjne występujące w przebiegu zaburzeń nerwicowych. Pojawiają się one po dłuższym czasie utrzymywania się objawów nerwicowych, takich jak lęk, fobie, natręctwa. Współczesne klasyfikacje zaburzeń psychicznych określają taki stan dystymią.
Objawy depresji psychogennych
W odróżnieniu od depresji endogennych nastrój rzadko ulega znacznemu obniżeniu. Często występuje rozpacz, płacz. Nie rzadko towarzyszy temu zniecierpliwienie, rozdrażnienie, konflikty z otoczeniem. Chorzy roztkliwiają się nad sobą, swoim losem, wyrażają żal lub pretensje do innych, obwiniają za nieszczęścia, które ich spotkały. Nie stwierdza się depresyjnego zahamowania psychicznego. Nie obserwuje się charakterystycznych dla depresji endogennej dobowych wahań samopoczucia. Samopoczucie (nastrój) może być zmienne, zależne od bieżących wydarzeń.

DEPRESJE OBJAWOWE

- depresje w schorzeniach somatycznych.
- depresje związane ze stosowaniem leków i innych substancji, w przebiegu zatruć, uzależnień - depresje w chorobach organicznych mózgu.

W zależności od stopnia nasilenia możemy wyróżnić:
- depresję łagodną
- depresja poronną
- subdepresja
- depresja maskowana
- depresja o średnim nasileniu, depresja umiarkowana
- depresja o dużym nasileniu, depresja ciężka
- bez objawów psychotycznych
- z objawami psychotycznymi
Depresja łagodna
Podstawowe objawy i cechy depresji o łagodnym nasileniu - mogą występować pojedyncze charakterystyczne cechy depresji (zmęczenie, zniechęcenie, złe samopoczucie, brak zadowolenia, pogorszenie snu, gorszy apetyt).
Depresja maskowana
W obrazie klinicznym dominuje jeden z objawów maskujący zespół depresyjny.
Depresja umiarkowana
Podstawowe objawy depresji wykazują średnie nasilenie, zniechęcenie do życia wyraźne obniżenie funkcjonowania społecznego, zawodowego.
Depresja ciężka
- bez objawów psychotycznych dominuje smutek, zobojętnienie, spowolnienie, niekiedy lęk, niepokój, myśli i tendencje samobójcze występują często, bardzo wyraźne zaburzenia funkcjonowania społecznego, niezdolność do pracy zawodowej.
- z objawami psychotycznymi objawy jak wyżej oraz: urojenia winy, kary, hipochondryczne zahamowanie ruchowe, niekiedy osłupienie depresyjne podniecenie ruchowe (depresja "agitowana").
środa, 29 lipca 2009, sunata

Polecane wpisy

  • AFIRMACJE

    AFIRMACJE ANTYDEPRESYJNE Terapia afirmatywna korzysta z tradycyjnej wiedzy o sile autosugestywnej myśli, która eliminuje choroby o naturze psychosomatycznej, cz

  • DEPRESJA SEZONOWA (SAD)

    Objawy SAD Do najbardziej charakterystycznych dla depresji sezonowej objawów należą: - POCZUCIE CIĄGŁEGO ZMĘCZENIA - ociężałość, poczucie braku sił do podołania

  • APATIA CD

    ZMĘCZENIE i MĘCZLIWOŚĆ , zwykle chroniczne, kumulujące się w NARKOLEPSJI i sennej APATII, to opór do życia, nuda i znudzenie oraz brak miłości i zaangażowania d